Puede que no valga la pena escribir tan lejos de la poesía

Grinak piztu eta penak itzali
argiak itzali eta kandelak piztu
Amets hau hastera doa

Nire itsasoaren azpian hegan egin
Zu airetik igerian zoazen bitartean
Plazerraren kilimak eztarrira iritsi eta ito gaitzaten arte

Nahas ditzagun errealitatea eta fikzioa
Jolas gaitezen mingainak korapilatzera
eta egin dezagun salto ilargian eseri eta munduari oihu egiteko

Hala ere, lurrera berriro jaustean nire malkoekin irrist egin eta ametsetik esnatu naiz

Eta ez, neska, bion artekoa ezinezkoa da
batera egon gaitezke baino inoiz ez naiz zure barnean izango
inoiz ez naiz zure barnean disolbatuko
inoiz ez gara biok bat izango

Izan ere, neska, ni olioa bezain lodia eta zu ura bezain gardena zara. Gure ahalegin guztiak eginda ere, ezingo gara batu, ama naturak horrelakoxeak egin baikaitu.

Horrela bada, arren, korri egin ibaietatik behera eta besarka ezazu itsasoa. Ni botila batean sarturik geldituko naiz, nire txanda noiz ailatuko, zure oroitzapenak ondasunik garestienak ditudan bitartean.